Een flink stuk wandelen of fietsen is heerlijk en werkt ontspannend. Even heerlijk uitwaaien, verstand op nul en geen afleiding. Een gepland fietstochtje verliep onlangs voor mijn kennis Mirjam echter niet helemaal zoals gepland. Onderstaand haar persoonlijke verhaal.  ‘Mindful verdwalen’, zoals ze het zelf heel mooi verwoord. Bedankt voor het mogen delen van je ervaring en mooie boodschap Mirjam!

 

Mindful verdwalen

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Maar soms heb je periodes dat het tegenzitten wel behoorlijk lang duurt. Dan is het belangrijk dat je toch probeert los te laten en je zoveel mogelijk probeert te richten op wat je plezier geeft en je kan helpen ontspannen. Zelf zit ik nu in zo’n periode. Ik merk dat dat het plezier in het leven ondermijnt. Het leven dreigt wat zwaar te worden. En dat terwijl ik van nature een opgewekt iemand ben. Maar spanningen neem je elke dag weer mee en het is lastig los te laten.

Een goede voorbereiding?

Dus vorige week besloot ik om eens een lange fietstocht te gaan maken. Het was mooi weer en ik koos een fietsroute uit bij Voorthuizen. Dat zou een half uurtje rijden zijn van mijn huis. Zorgvuldig maakte ik het fietsenrek aan de auto vast (hopelijk zag niemand dat ik hem eerst verkeerd om vastmaakte) en daarna hing ik mijn fiets erop. Het was nog vroeg, dus ik besloot geen lunch mee te nemen. Ik ben altijd bang dat ik vreselijk zal verhongeren, maar ik vond dat ik niet zo overdreven moest doen. Ik zou heus op tijd terug zijn. Wel nam ik water mee, nootjes en een tussendoor-koekje.

Op weg zonder richtingaanwijzers

Nu heb ik net sinds een half jaar een nieuwe mobiel, waarvan de GPS het helaas erg slecht doet. Maar ik had voor de rit goed naar de route gekeken en dacht dat ik die wel uit mijn hoofd kende. Het waren maar twee snelwegen. Vol goede moed vertrok ik, lekker muziekje aan, hard meezingen omdat in de auto niemand je kan horen. Het zonnetje begon door de mist te piepen en zo leek alles voorspoedig te gaan. Het landschap zoefde onder mijn banden door en ik kwam bij Amersfoort, waar ik de A1 richting Apeldoorn moest hebben. Mijn GPS besloot vandaag helemaal niet mee te werken, dus moest ik zelf beslissen waar ik heen wilde gaan. En blijkbaar had ik helaas toch een verkeerde route in mijn hoofd. Ik nam de A12 naar Ede. Dat was helemaal niet de goede kant op, maar ja dat wist ik toen niet. Ik reed maar door, een klein stemmetje vroeg zich wel af of ik de goede kant op ging, maar ik had alle vertrouwen dat het wel goed kwam. Dat deed het niet. 15 Kilometer verderop kwam ik uit op een parkeerplaats in Ede…

Met een beetje hulp…

Ik voelde me behoorlijk gefrustreerd. Zo kwam ik niet waar ik wilde zijn! Een aardige meneer legde me uit hoe ik bij Voorthuizen kon komen. “Het is echt niet moeilijk!” zei hij vriendelijk. Nee, maar als je totaal geen richtingsgevoel hebt, toch wel. Maar ik ging weer op pad. Ik twijfelde of ik niet beter naar huis kon gaan, ik was nu toch al veel te laat. Te laat waarvoor dan? Vroeg ik me af. Wie zegt dat? Maar ik heb geen eten bij me! Tja, je kan best eens wat later eten. Het zeuren in mijn hoofd hield maar niet op. Maar wonder boven wonder vond ik Voorthuizen nu relatief snel. Ik parkeerde mijn auto in het centrum en haalde de fiets eraf. Samen met een vriendelijke meneer die ook een route met knooppunten ging doen, vonden we het beginpunt van mijn route. De zon brak nu goed door, dus nu kon het plezier echt beginnen. Een uur later dan gepland, dat wel…

De tocht begint

Over de heerlijk rustige wegen reed ik langs oude boerderijen, koeien in de wei en trampolines in de tuin. Het was heerlijk weer met een zacht windje en grote pluizige wolken in de lucht. Ik was nu op weg, maar kon ik ontspannen? Nee, natuurlijk bleef ik maar klagen in mijn hoofd. Het is te laat, straks krijg ik honger. De route is 30 km, daar doe ik echt nog wel twee uur over en het is nu al 11 uur geweest. Ik werd al bijna boos op mezelf. Waarom kon ik niet genieten van wat ik deed? Waarom blijf ik zo piekeren? Ik probeerde mijn gedachten te richten op wat ik zag: ik fietste inmiddels door het bos. Ik zag geurige bladeren op de grond, stevige boomstammen langs het pad, zonlicht dat door het bladerdek filterde. En langzaam kwam ik tot rust.

Help, ik ben verdwaald!

Totdat ik bij knooppunt 50 kwam. Er stond een pijl naar links. Maar links waren een heel stel paden die alle kanten op gingen. Welke moest ik hebben? Aan mijn GPS had ik weer niks. Er stonden verder geen bordjes en er zat niks anders op dan gokken welk pad ik moest hebben. Dus deed ik de gok, een van de brede zandpaden. Er stonden veel sporen van fietsbanden op, dus ik ging er van uit dat ik goed zat. Na enkele minuten begon ik toch te twijfelen. Er stonden nergens meer bordjes en het pad werd slechter begaanbaar. Ik kwam langs twee wandelende dames, maar die zagen er ook uit of ze verdwaald waren. Na nog een kilometer of wat, leek het pad nergens naartoe te gaan en besloot ik terug te gaan. Ik kwam de wandelaars weer tegen en had een gezellig gesprekje met hen en zij waren inderdaad ook verdwaald. “Dat is mijn thema vandaag.” zei ik tegen ze. “Verdwalen.”

De vrijheid van verdwalen?

Het is geen fijn gevoel, verdwalen. Voor mij niet tenminste. Sommige mensen zullen misschien zeggen, dat het een gevoel van vrijheid is. Van ongebaande paden gaan, van avontuur en nieuwe plekken ontdekken. Ik ervaar een gevoel van verlies van controle, van onduidelijkheid en onzekerheid. Dus ik twijfelde weer: ga ik terug, gooi ik nu de handdoek in de ring? Maar dit zou mijn dag zijn om te ontspannen en te genieten. Maar ik geniet helemaal niet! Riep ik mezelf toe. Het scheelde niet veel of ik was terug gegaan, maar ik zette toch door. Ik zag uiteindelijk een straatnaambordje en kon op mijn fietskaart zien waar ik was. En zo kwam ik toch weer op de route terug. Opgelucht ging ik door. Ik pauzeerde even en at mijn koekje en wat nootjes. Genoot van de stilte van het bos en de weelderige natuur om me heen.

Eindelijk de weg gevonden

De route wees zich verder prima. Toen bleek dat ik niet dood zou gaan van de honger en ook nog niet overdreven moe was, had ik er vertrouwen in dat ik de route zou kunnen afmaken. Via kleine dorpjes kronkelde mijn weg zich langs velden en akkers en voelde ik me steeds sterker worden. Ik had niet opgegeven, ik was verdwaald, maar had mijn weg weer gevonden. En eigenlijk voelde dat wel heel goed. Hoewel het eerste stuk erg moeizaam was gegaan, lukte het me nu te genieten van alles dat ik om me heen zag. Na nog een korte pauze begon ik aan het laatste stuk van de tocht. Ik kwam weer veilig

aan bij de auto. En ondanks dat de GPS nog steeds niet werkte, slaagde ik er toch in om zelf de weg naar huis weer te vinden. Moe en voldaan kwam ik weer thuis.

Overwinning op jezelf

Soms komt ontspanning niet vanzelf en soms lijkt het ook wel of het je allemaal nog moeilijker wordt gemaakt dan nodig is. Juist op een dag die in het teken had moeten staan van rust en loslaten, leek alles me tegen te werken en me meer stress op te leveren. Dat voelt ook oneerlijk. Maar als je er anders naar kijkt, zorgde het er voor dat ik in mijn kracht kwam. En dat ik op plekken kwam waar ik anders niet gekomen was, en allemaal aardige mensen ontmoette die me vriendelijk hielpen. Ik ontdekte dat ik meer kon dan verwacht. En toen alle problemen waren overwonnen, kwam de ontspanning alsnog. Dan kun je tevreden zijn.